مسوولان را دريابيد!!

وقتي كه اسم مسوولان را مي شنوم، آن چنان احساس امنيت و آرامش و آسايش، راحتي و خوشحالي و شادابي و چند نقطه مي كنم كه نه سرش پيداست و نه ته آن. يعني اينكه آن قدر خوشحال مي شوم كه نمي فهمم كي شب شد و كي صبح!

خوب شد كه ما در كشور گل و بلبل مان كلي مسوول داريم، در غير اين صورت معلوم نبود چه وضعي پيدا مي كرديم! اگر عده اي از مسوولان كه از كودكي مسوول بوده اند تا هنگامي كه بزرگ شده اند! نبودند، به گمانم وضعمان خيلي دراماتيك بود! يعني اينكه وضع اقتصادي و اجتماعي و فرهنگي و چند نقطه‌ي ما قاراشميش مي شد!!

پاي چه حسابي اين مطالب را ذكر مي كنم؟! اين كه گفتن ندارد: و شما مي توانيد به راحتي به آن دست يابيد، كافي است همين روزنامه خودمان را بخوانيد، بخصوص خبر صفحه 3 آن را كه در روز سه شنبه يعني ديروز به چاپ رسيده! عضو فراكسيون اصول گرايان مجلس هفتم گفته است: «اكثريت مسوولان رده بالاي كشور داراي 5 يا 6 شغل هستند»

خب، با خواندن اين خبر مهم و اساسي و حياتي و عالي و عشق آفرين و دمش گرمي چه احساس مي كنيد؟ مطمئن هستم كه خيلي خيلي سرحال و شاداب مي شويد. و از اينكه مسوولان عزيزمان 6-5 شغل دارند و مي توانند ناني به كف آرند و به غفلت نخورند، احساس رضايت خاطر و آرامش مي كنيد.

البته شايد عده اي كه هميشه ساز مخالف كوك مي كنند و آن را از سرگشادش مي نوازند انتقاد كنند وبگويند: «اي بابا! اين چه وضعيه؟در حالي كه چند ميليون جوان و پا به سن گذاشته از بيكاري مستأصل و سرگردان و افسرده شده اند چرا بايد مسوولان رده ي بالا 5 يا 6 شغل داشته باشند؟!

شما به اين انتقاد منتقادها كه بي پايه و اساس است گوش ندهيد! اگر هم ناخودآگاه گوش داديد و يا به گوشتان خورد، آن را از گوش ديگر بيرون كنيد! اصلن بهتر نيست پنبه يا دستمال كاغذي در گوش هاي خود فرو كنيد تا چنين فرمايشات صد تا يه غازي را  نشنويد!؟

 مسوولان مي توانند 5 يا 6 شغل داشته باشند. بستگي به توان و چند نقطه افرا دارد! مگر نشنيده ايد كه گفته اند: «دارندگي و برازندگي و يا توانا بود هر كه دانا و يا دارا و يا مسوول بود.» تازه به نظر بنده براي مسوولان رده ي بالا 5 يا 6 شغل هم كافي نيست. حتي مي توان 10 تا 15 شغل هم به آن ها پيشنهاد داد. كافي است روزي 30 تا 60 دقيقه بر سر مشاغل مختلف خود حضور يابند يا اينكه به وسيله تلفن يا تلفن همراه و يا كنترل از راه دور، مشاغل خود را مديريت و سرپرستي و چند نقطه كنند! حتي مي توان براي آن ها هواپيما يا هلي كوپترهاي اختصاصي، اختصاص داد تا اين مسوولان گران قدر بتوانند يك تك پا بر سر مشاغل خود حضور يابند و با كمي نگاه مسايل و مشكلات و امور را رتق و فتق كنند!

جدن كه اگر اين مسوولان رده بالا و رده مياني و حتي رده پايين نبودند، ما نمي دانستيم چگونه امور مختلف را مديريت و رسيدگي كنيم!!

به نظر نگارنده يعني دلتنگ زاده، اگر بتوانيم از بچگي بچه هايي را كه تيپشان به مسوولان مي خورد، شناسايي و آن ها را راهنمايي و ارشاد كنيم، مي توانيم تحول و حتي انقلاب جديدي در مديريت برنامه ها و امور خود به وجود آوريم!

حتي مي توان اين بچه ها را كه مسوولان رده بالاي مملكتي مي شوند، به عنوان طرح كاد در مراكز مهم اقتصادي، از صنعتي گرفته تا كشاورزي و پتروشيمي و نفت و گاز و فولاد وآهن و پليت و شيشه و چند نقطه به امور مهم مديريتي منصوب و مشغول به كار كنيم تا اين آينده سازان و يا مسوولان آينده در سن بلوغ و بعد از فارغ التحصيل شدن مشكل اشتغال نداشته باشند!

شايد باز عده اي بگويند: پس براي ديگراني كه بيكارند و دنبال كار مي گردند چه كاري انجام دهيم؟

كه در جواب بايد بگويم: خب اين بيكاران نيز بروند كار پيدا كنند. تقصير مسوولان 5-6 شغله نيست كه بيكاران كار ندارند. هر كس بايد گليم خود را از آب بيرون بكشد و يا تيپ مسوولي و مديريتي داشته باشد!! حالا كه عده اي ندارند، خب خودشان دنبال كار باشند! ما كه مسوول پيدا كردن كار براي آن ها نيستيم.

خب، اين هم از مزيت هاي چند شغله بودن مسوولان و مشكل بيكاران كه خود بايد رفع مشكل كنند. چرا كه مشكل خودشان است. مگر مسوولان بيكارند كه دنبال رفع بيكاري براي بيكاران باشند. وقتي كه افرادي 5-6 شغل داشته باشند، حتي وقت سر خاراندن هم ندارند و هكذا جواب سلام دادن!

بنده فقط اميدوارم كه همه مردم از كودكي مسوول بار بيايند يعني تيپ مسوولي داشته باشند تا در بزرگي مشكلي براي آن ها به وجود نيايد. مرسي!!

زباله

سال روز ميلاد مسعود پيامبر رحمت و آزادی

 و ولادت با سعادت امام جعفر صادق

 بر مسلمانان جهان مبارک باد

زندگی

نام ها را به دريا بريزيد

و بر دريا شيون نکنيد

که نام ها

از دل های دريايی

روشن می شوند

انگاري توي نيويورك زندگي مي كني؟!

مي گويم: چه خبر؟

بچه نفتون كه يك گوشه اي نشسته بود و به گمانم داشت درباره ي كمبود آب شهرستان يعني مسجدسليمان يا (M.I.S) فكر مي كرد برخاست و گفت: آقا! دست به دلم نگذار كه خونه!

مي گويم: نخستن كه بنده با شما نبودم، ديمن، با كاكانبو بودم. سيمن، حتمن مي خواهي درباره ي آب شهرت بگويي، نه؟

بچه نفتون كه انگاري حالش گرفته مي شود مي گويد: «اصلن ما نبوديم.» سپس راهش را مي گيرد و مي رود مي نشيند سرجايش و دوباره زانوي فكر در آغوش مي گيرد!

مي گويم: اي پيشكسوت جان! اي گل آقاي MIS چه خبر؟ بگو آن چه داري ز اهواز يا مسجدسليمان نشان!

بچه نفتون خوشحال مي شود و برمي خيزد و مي آيد و مي گويد: ( اي بابا چقدر فعل تو فعل شد!)

ديشب كه فردا مي شود پريشب! يعني دوشنبه شب ساعت يك شب يا يك صبح يا يك بامداد از همين دفتر روزان در امانيه به طرف كيانپارس حركت كردم تا بروم منزل يعني نزديكاي ملي راه اما وقتي كه به فلكه كيانپارس نزديك پاساژ «مرو» رسيدم ديدم راه را بسته از يك مامور راهنمايي سوال كرديم. جواب داد: راه بسته است!

من كه حالم گرفته شده بود گفتم: ببخشيد، چند وقته راه بسته؟ مامور گفت: «حدود يك ساعت» به ساعتم نگاه كردم. يك صبح را نشان مي داد. نيم نگاهي به راه كه به طرف پل كيانپارس يعني پل چهارم مي رفت كردم و به راننده گفتم برگرد از پل هفتم برويم. راننده هم اطاعت كرد و برگشت. در راه راننده گفت: « آقا! چرا اين هايي كه راه را بسته اند در همان فلكه هاي اول يا دوم و يا سوم كيانپارس از طريق پلاكارد و يا ماموري به رانندگان اطلاع نمي دهند و يا از طريق راديو و تلويزيون مردم را با خبر نمي كنند؟

من كه حالم گرفته شده بود فقط گفتم: چه مي دونم! شما جاي ما بوديد چه مي گفتيد؟

مي گويم: پس چرا يك جواب دندان شكن بهش ندادي؟

بچه نفتون مي گويد (البته با تعجب): به راننده؟!

مي گويم: پس به عمه ام؟! به راننده مي گفتي: مرد كتابي! فكر مي كني توي نيويورك رانندگي مي كني؟ اين جا اهواز است نه نيويورك.

بچه نفتون كه هنوز آثار تعجب در نگاهش موج مي زند مي گويد: آقا! به جاي دلداري راننده اين چه حرفيه كه مي زني؟!

مي گويم: من بودم اين حرف را زدم؟

بچه نفتون مي گويد: خير آقا! انگاري صدايي از بيرون دفتر به گوش رسيد!

مي گويم: آها! ما به اين چيزها عادت داريم. آنهايي كه عادت ندارند مي توانند بروند نيويورك! اتفاقن اين بار اصلن كي به كي نيست!!

تشنه ای مردم، او!

به خدا دیه خجالت ایکشم که درباره ی کمبود یا نبید یا نبود او یا آب در مسلیمون یا مسجدسلیمان چیزی بنویسم. اصلن بهتره مو به زبون فارسی یا پارسی بنویسم که شکر یا عسله.
شاید ایسا یا شما با لهجه ی شیرین بختیاری آشنا نباشین.
از صد سال پیش تا کنون - که نخستین چاه نفت در این شهرستان فوران کرد – تا کنون این شهرستان با معضل کمبود و گاهی نیز نبود آب مواجه است! چرا؟ نمی دانم!!
شاید مسوولان ذیربط و کم ربط خیلی دلسوز و کاری و تلاشگر و متعهد و متخصص و مردمی داشته ایم(!)
اگر به آن ها که دو کلاس سواد مواد دارند و یا این که بی سوادند اما با چند نفر نشست و برخاست کرده اند، بگویی : " وضعیت آب مسجدسلیمان چرا این گونه است؟ یعنی این که خراب است. و یا افتض. فکر می کنید چه می گویند؟
حتا اگر ندانند رودخانه کارون از 25 کیلومتری این شهرستان می گذرد و نیز سد شهید عباس پور در نزدیکی این شهرستان فعال است و یا از سد های کارون سه و کارون چهار نیز که در گوشه و اطراف مسجدسلیمان و ایذه قرار دارند چیزی ندانند، یک چیزی می گویند که دولتمردان ما عشق کنند!
در حقیقت ، خوزستان کلی سد دارد و پنج رودخانه درست و حسابی . درست نیست که مردمش تشنه لب باشند. راستی باید به کی یا چی و یا کجا شکایت کنیم؟!!
وقتی خبر هایی درباره ی انتقال آب کارون به رفسنجان – که نیاز به 500 کیلومتر لوله گذاری است – و یا خبر هایی در مورد انتقال آب دز به کویت و یا انتقال آب کارون به دیگر استان ها در رسانه های جمعی می خوانم و یا می بینم، انگاری نفسم می گیرد و دچار بیماری آسم می شوم!
حقیقتن، شنیدن و یا دیدن چنین خبر هایی ، نه تنها باعث تنگی نفس بنده – که موجب تنگی نفس همشهریانم و نیز کل خوزستانی های فداکار می شود.
شما وقتی همین دو روز پیش، در خبر ها بخوانید و یا بشنوید: " مسجدسلیمان مدت چهار روز آب نداشت" و یا شهروندان مسجدسلیمانی چهار روز بدون آب به سر بردند، چه احساسی پیدا می کنید؟
به گمانم کمترین واکنش شما، ابراز ناراحتی و نیز همدردی باشد. حتا اگر ایرانی نباشید.
راستی ! مسوولان خیلی خدمتگزار ذیربط و کم ربط ما در استان و نیز کشور چه می کنند؟
آیا وقتی که بدانند، مردم این شهرستان چهار روز بدون آب به سر برده اند، می توانند با خیال خوش آب زلال و تگری یا خنک بنوشند؟
ببخشید، نمی دانستم، این چیز ها توی گوش بعضی ها نمی رود و این عده، گوششان از این چیزا پر است.
چرا؟! چون، هر که به فکر خویشه / کوسه هم به فکر ریشه!
چون، کس نخارد پشت من / جز ناخن انگشت من.
ببخشید، مزاحم اوقات فراغت و یا استراحت و یا کاری و یا چند نقطه ای مسوولان خیلی خدمتگزار شدم!!
مسجد سلیمانی ها، اگر آب ندارند، حتمن(!) مشکل خودشان است!! خب، چند تا درخت پسته توی شهرشان بکارند دیگه!
اصلن بروند و از مسوولان کم خدمتگزار کویتی و یا چرا راه دور برویم، بروند و از مسوولان دلسوزرفسنجانی و یا قمی و یا کرمانی و یا اصفهانی و یا یزدی – که می خواهند از سر چشمه های دز و کارون آب برداشت کنند- خواهش(!) نمایند که به فکر آن ها هم باشند!!
در نهایت، بعد از آب رسانی به همه ی نقاط جهان و ایران ، به فکر مسجد سلیمانی ها هم خواهند بود. آن ها که از کره ماه نیامده اند!
اگر مسجد سلیمانی ها در خیلی از چیز ها جزو اولین ها و یا نخستین ها بودند و یا هنوز هستند، در زمینه ی بهره مندی از آب شرب، آن هم به صورت شبانه روزی، می توانند جزو آخرین ها و یا کلن، آخرین باشند!
بعد التحریر: برای دلگرم کردن مسجدسلیمانی ها ، این همشهریان خوبم، از مسوولان خیلی خدمتگزار، تقاضا دارم، حالا که پای عمل عده ای لنگ است، لااقل چند تا شعار آبدار و درست و حسابی و چند وعده ی توپ سرخرمنی سر بدهند، تا این غول بی آبی ، که در این شهر جا خوش کرده، دمش را بگذارد روی کولش و برود!! ها بوومی! مکث نکنید! همون پدرمی ست!

حبيب‌الله بهرامي:

اعمال سليقه های مختلف برابر است با ركود در نشر كتاب

خبرگزاري دانشجويان ايران - اهواز
سرويس: فرهنگ و ادب
از منظر يك روزنامه‌نگار اعمال عقايد مختلف و نظارت بيش‌ از حد بر نشر كتاب موجب ركود در صنعت چاپ شده است.
حبيب‌الله بهرامي در گفت و گو با خبرنگار خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) در خوزستان با يادآوري این اين نكته كه آمار كتاب هم از لحاظ تنوع در سوژه و هم از لحاظ شمارگان در دوران كنوني نسبت به دوران رياست جمهوري محمد خاتمي سیر نزولي داشته اظهار كرد:« سياست‌هاي محمود احمدي‌نژاد و وزارت ارشاد بازار كتاب را محدود خواهد كرد و نيز تاثير ناخوشايندي بر چاپ و نشر كتاب خواهد داشت. »
وي خاطرنشان كرد:«ايران كشوري با پیشینه ی فرهنگي كهن است و برخوردي اين چنين با صنعت چاپ و نشر شايسته‌ كشور با فرهنگ ايران نيست. »
بهرامي افزود: مسايلي كه با شرع مخالف هستند ، بايد در كتاب سانسور كرد و من با اين موضوع موافق‌ام ولي اكنون كتاب‌هايي سانسور مي‌شود كه مشكل خاصي ندارند و صرفا به دليل اين‌كه وزير ارشاد كنوني به جهت پيشينه‌ كاري خود به توليد كتاب انتقاداتي داشت و یا با سوژه‌هايي كه مد نظر او نبود مخالف بود ، سانسور مي‌شوند. »
اين نویسنده و شاعر تصريح كرد:« كتاب‌هاي ما اجازه‌ چاپ ندارند و اگر اجازه‌ چاپ داده شود، اجازه‌ توزيع ندارند و اين بيان‌گر برخورد سليقه‌اي است. »
وي تاكيد كرد:« اين موضوع باعث از بين رفتن علاقه‌ نويسنده‌ مي‌شود و اثر خود را بر چاپ كتاب در آينده خواهد گذاشت . در هر صورت ، من آينده‌ خوبي را براي كتاب و صنعت چاپ پيش‌بيني نمي‌كنم.

ارتباط شب هاي برره با طرح تثبيت قيمت ها

يادم مي آيد از قديم مي گفتند: دولت دست روي هر چي بگذارد افزايش قيمت پيدا مي كند. لذا تاكيد مي شد كه دولت در بعضي امور وارد نشود يعني اينكه از سبد حمايتي و چندنقطه اي خود اين امور را خارج كند و بيندازد توي سبد خصوصي يا تعاوني و يا چند نقطه!
بگذريم از اين كه در جريان دولتي و خصوصي و آزاد شدن و يا دوباره دولتي شدن و سه باره خصوصي شدن عده اي متضرر مي‌شدند و عده اي هم سود كلاني مي بردند و با دمشان گردو مي شكستند! شايد هم اين مافياها و مفسدان اقتصادي كه اين روزها در سايت هاي خبري و بعضي از روزنامه ها به چشم مي خورند، از همين سبدها پياده و سوار شده باشند!
ما كه حقيقتن در اين خصوص گيج و منگ شده ايم و اصلن نمي دانيم كي به كي هست! هر كس يك ساز مي نوازد. اين سازها هم انگاري به گوش آدم ها خوش مي رسد! شايد آواز اين ساز و دهل ها از دور به گوش مي رسد، كه خوش به گوش مي رسد!
اصلن بگذار برسد. يعني شما فكر مي كنيد ما از آواز و دهل خوشمان نمي آيد؟!
اتفاقن خيلي هم خوشمان مي آيد. حتي ما بي ساز هم حركات موزون انجام مي دهيم. البته حركاتي كه بيشتر شبيه به حركات «برره» اي ها است!
اسم «برره» آمد يادم افتاده به آروغ هايي كه مهران مديري در شب هاي «برره» مي زند! و هيچ صداي اعتراضي هم به گوش نمي رسد و كسي نمي گويد كه آه! حالم به هم خورد! اين جماعت برره دوست آن چنان محو و خيره ي اين سريال مي شوند و آن چنان به آروغ ها گوش مي دهند و نگاه مي كنند كه آدم وا مي ماند كه آيا اين بينندگان شب هاي برره همان هايي نيستند كه وقتي بچه نفتون به خاطر رودل كردن آروغ مي زد، صد تا بد و بيراه به او مي گفتند؟!
عجب دنيايي است! كارهايي كه توي تلويزيون انجام مي شود خوب است و كسي ايراد نمي گيرد اما همان كارها اگر در سطح جامعه انجام بگيرد، بد است و كسي كه اين كارها را كرده بايد لعن و نفرين شود!
اي بابا! ما رو بگو كه مي خواستيم درباره ي طرح تثبيت قيمت ها بنويسيم، يك مرتبه سر از شب هاي برره درآورديم!
شايد هم صحبت هاي محمدرضا تابش يكي از نمايندگان اصلاح طلب مجلس هفتم بي ارتباط با شب هاي برره نباشد!
اين جناب نماينده مي گويد: «طرح تثبيت قيمت ها كه برخي آن را هنوز بزرگترين تصميم و دستاورد اقتصادي مجلس هفتم مي خوانند، افسانه اي بيش نيست و در خوش بينانه ترين صورت، ترفندي بود انتخاباتي. اين تصميم نه دردي از حاجتمندي را دوا كرد، نه سفره اي را رنگين و نه دلي را براي مدتي شاد، بلكه عملاً‌ هزار و 500 ميليارد تومان از كيسه‌ي ملت را بر باد داد.
در اين خصوص بچه نفتون كه در طرح تثبيت قيمت ها جيب هايش چون بانك شده!! مي گويد: «اتفاقن اين طرح خيلي خيلي باحال بود!! درسته كه اين طرح براي تثبيت قيمت ها بود تا حاجتمندان و خريداران نيازمند و دل غمگين ها و سفره نداران به نان و نوايي برسند و بتوانند مدتي (شايد هم تا آخر عمر!!) حال كنند، اما اگر اين گونه نشد كه ارتباطي با مسوولان ندارد.
اين حاجتمندان و نيازمندان بودند كه نتوانستند از اين خوان نعمت لقمه اي برگيرند! خب، اگر اين عزيزان (محرومان و فقيران و بي چيزان و نداران) نتوانستند استفاده كنند، بعضي ها كه توانستند و حسابي خوردند و چند نقطه كردند! خب نوش جانشان!
ضمنن ملت كيسه اي ندارد كه پولي بخواهد از اين كيسه بر باد رود! اگر پولي بر باد رفته از جيب خوش خورندگان بوده است و لاغير! شيطان مي گويد به مهران مديري بگويم: به اندازه ي چندنقطه هاي خورده شده، آروغ بزند! تا خورندگان سردلشان صاف شود!

چه می کنه اين زلزله!

سلام عزيزان! از اينکه چند روزی به روز نبودم از شما معذرت می خوام. يه ويروس جاسوسی يا نرم افزار جاسوسی اومده بود توی رايانه ام و ويندوز رو درب و داغون کرده بود.چون می خواست اطلاعات و کيهان! رايانه ام رو برای فرشتنده ی اين ويروس بفرستد که من يا مو! ترتيب ويندوز رو دادم و اون رو عوض کردم.

قدردانی از شما عزيزان

سلام. يک بار ديگر سال نو را به همه ی ايرانيان در سراسر جهان تبريک می گويم. اميدوارم که در سال جديد خوش و سلامت باشند و دنيا به کامشان باشد.

در طول يک ماه گذشته دوستان عزيزی محبت کردند و از وبلاگ اين حقير بازديد کردند که جا دارد از همين تريبون از استادان و بزرگوارانی که از ايران - آمريکا-هلند-کانادا-سوئد-آلمان-فرانسه-امارات متحده ی عربی-يونان-انگلستان-لهستان-دانمارک-اکراين-مجارستان و ديگر نقاط جهان ميهمان قلب من بودند ، تشکر و سپاسگزاری نمايم. موفق و منصور باشيد.

يعني مرسي!!

بعضي وقت ها حرف هايي مي شنوم و يا مي خوانم كه توي كتم نمي رود كه قبول كنم.

كدوم حرف ها؟ بعضي حرف ها ديگه! مثل همين تيتر«نبود جاده كمربندي، عامل تصادف»

مي گويم: دل گپ  زاده جان! به نظر شما نبود جاده كمربندي، عامل تصادف مي شود؟

دل گپ زاده مي گويد: آره قربانت گردم! جاده كمربندي  خيلي مهم است. اگر جاده داشته باشيم خب ديگه خودروهاي سنگين توي شهر نمي آيند و ترافيك ايجاد نمي كنند و هكذا تصادف!

مي گويم: ولي من خلاف عقيده تو رو دارم.

دل گپ زاده با بي خيالي مي گويد: وقتي كه جناب عالي هميشه ساز مخالف مي نوازي، چنين انتظاري از شما طبيعي است و نبايد تعجب كرد!

مي گويم: اين جوري كه شنيده ام «روزانه دو هزار دستگاه كاميون از شهر اهواز عبور مي كنند».

دل گپ زاده مي گويد: پس شبانه چند خودرو عبور مي كند؟

مي گويم: تو چه كار شبانه داري؟ همين روزانه را بچسب، كافيه!

مي گويد: به نظر جناب عالي حالا چه كار بايد كرد كه تصادف رخ ندهد؟

مي گويم: اگر نظر مرا مي خواهي، بايد ابتدا يك متر  جاده ي استاندارد پيدا كنيم تا بتوانيم  توي اين يك متر عبور و مرور كنيم.

دل گپ زاده با تعجب مي گويد: اين همه جاده توي خوزستان و اهواز، آن وقت يك مترش استاندار نيست؟!

مي گويم: بي سواد جان! استاندار يا فرماندار و يا شهردار و يا مدير كل راه و ترابري و يا معاون عمراني نه! بلكه استاندارد.

مي گويد: خب همون استاندارد! مگه چه فرقي مي كند؟!  فقط يك حرف «دال» كم گفتم!

مي گويم: اتفاقن مسوولان ذيربط استان هم در هنگام ساخت جاده فقط حرف «نون» را در نظر نگرفتند، در غير اين صورت همه كاري انجام داده اند!!

مي گويد: منظورت چيه؟ «نون» خيلي چيزها معني مي دهد! يعني اينكه نون توش بوده يا نبوده يا چند نقطه!؟

مي گويم: چند نقطه جان! منظورم از «نون» نه آن نوني است كه توي سفره و نانوايي ها و مغازه هاي فروش نان بسته بندي پيدا مي شود! منظورم حرف نون كلمه ي نظارت است! كه نون اش افتاده و شده «ظارت»!

مي گويد: «ظارت» ديگه چيه؟!

مي گويم:  مگه مسوولان ذيربط مي دانند ظارت  چيه كه من بدانم؟!

مي گويد: من كه چيزي نفهميدم!

مي گويم: خب مسوولان ذيربط نيز هنگام ساخت جاده توسط پيمانكاران و چندنقطه داران نظارتي نداشتند. اگر داشتند كه جناب استاندار يك متر جاده استاندارد پيدا مي كرد.

مي گويد: البته جناب استاندار منظورش به جز جاده،  خيابان هم بود.

مي گويم: اون كه  نيم مترش هم پيدا نمي شود چه رسد به يك مترش!

مي گويد: خب  حالا چه بايد كرد؟

مي گويم: هيچي! بايد رفت و ديوار  دانشگاه را خراب كرد تا لااقل بتوان يك متر خيابان استاندارد ساخت!

مي گويد: باز كه رفتي سراغ امور گذشته. بيا بيرون!

مي گويم: باشه! فقط به خاطر تو!

مي گويد: آخر درباره «نبود جاده كمربندي، عامل تصادف» به نتيجه نرسيديم.

مي گويم: مگه ديگران به نتيجه رسيدند كه ما نرسيديم؟!

مي گويد: حالا چه بايد كرد. يك راهنمايي بفرما!

مي گويم: هيچ! بايد دست روي دست گذاشت و درباره ي مسايل و مشكلات استان حرف زد و شعار داد و هكذا وعده!

مي گويد: پس بگو كي به كيه، نه؟

مي گويم: يعني مرسي!!