بی چاره فرهنگ !                         شیر حبیب                                    

وقتی واژه ی " فرهنگ " را می شنوم ، واژه های ادب ، تربیت ، دانش ، علم ، معرفت ، آداب و رسوم در ذهنم  رژه می روند!

البته واژه ی فرهنگ با واژه های هنر ، ارشاد و ادب از قدیم و ندیم همنشین بوده است و هر کس و هر قوم و ملت و دولتی نیز از نگاه خود این واژه را تفسیر کرده و مورد استفاده قرار داده است. استفاده هایی که بیش تر به شخص رسیده تا اشخاص و یا جامعه.

امروزه ، آموزش و پرورشی ها را فرهنگیان می نامند .  ارشادی ها هم  به امور فرهنگی مشغول هستند و در کنار آن به امور هنری و ادبی و ...

 مطبوعاتی ها را نیز افرادی می گویند که در امور فرهنگی کار می کنند . مطبوعاتی هایی که در جاده ی رکن چهارم دموکراسی باید  قدم و قلم بزنند تا بتوانند رسالت عظیم خود را به منصه ی ظهور برسانند.

از سوی دیگر ، برخی از دستگاه های دولتی نیز در تونل امور فرهنگی ، قطار نگاه خود را راه می برند بدون این که به متولیان و دیگر دست اندرکاران امور فرهنگی نگاهی بیندازند. اما ، وقتی به پشت سر چشم می اندازی ، چیزی جز فقر و اختلاف فرهنگی آن هم در استان خوزستان نمی بینی!

ضرب المثلی می گوید : " وقتی که آشپز دو تا شد ، آش شور می شود یا بی نمک. " شاید هم شلم شوربا شود! شلم شوربایی که نه نگاه فرهنگ دوستان ، فرهنگیان و فرهیختگان را ارغوانی می کند و نه دل های سبز آن ها را سبز تر و امیدوارتر. بل که آگاهی ها در جهت افزایش تفرقه و اختلاف - ناخواسته یا خواسته - به کار گرفته می شود !

به راستی ما خوزستانی های فرهنگ دوست ، در کجای نردبام فرهنگ و هنر این مرز و بوم قرار داریم ؟! متولیان امور فرهنگی ، در کجا قرار گرفته اند و حامیان و دولتمردان در کجا ؟ واژه ی " فقر فرهنگی " تا کی می خواهد بر آسمان این استان زرخیز اما بی زر، حاکم باشد؟!

چند دستگی و تفرقه ای که در امور فرهنگی  ما ، بخصوص در حوزه های فرهنگ و هنر و مطبوعات ، وجود دارد ناشی از چیست ؟! آیا مطبوعاتی ها در راه فرهنگ و ارشاد گام برداشته و در دادن آگاهی و انجام اطلاع رسانی و تنویر افکار عمومی  از منافع خود به سود جامعه گذشته و حرف اول و آخر را زده اند ؟ آیا تا کنون در این راه موفق بوده و یا سعی کرده اند در راه موفقیت گام بردارند؟ موفقیتی که دربرگیرنده ی همه ی اهالی حوزه های فرهنگ و ارشاد باشد.

آیا فرهنگ و ارشاد ما با مطبوعات همراه شده و از مشاوران مطبوعاتی بهره برده اند؟ آیا همه ی مطبوعات با یک چشم دیده شده اند؟ آیا  دستان مطبوعاتی ها ی ما با دست های متولیان فرهنگ و ارشاد به مهر گره خورده و در جهت رسیدن به تعامل و زدودن لایه های فقر فرهنگی تلاش شده است؟

چه کسانی می توانند به پرسش های ما پاسخ درست دهند  ؟  پرسش هایی که  به خاطر نواختن سازهای مخالف ، آن هم در یک دولت اصولگرا ،هنوز بی جواب مانده اند!

جشنواره ی مطبوعات استان چرا برگزار نشد ؟ هدایای خبرنگاران مطبوعات خوزستان که در دولت سابق ، آقای خاتمی وعده ی آن ها را داد  و در دولت جناب احمدی نژاد عملی شد ، کجا رفت؟ در تجلیل از پیشکسوتان مطبوعات خوزستان ، در روز خبرنگار، چرا عده ای از قلم افتادند؟ برگزاری آیین های جدا گانه  در تجلیل از خبرنگاران آن هم  در روز خبرنگار، توسط  ارشاد و نیز خانه ی مطبوعات – بدون آن که در مراسم یکدیگر شرکت کنند - نشانه ی چیست؟!

به جای دادن پاسخ پرسش های بالا ، به تر نیست از ارتفاع " من " های دلمان پایین بیاییم  و راه را برای توسعه ی دوستی ها و همکاری ها و رسیدن  به  تفاهم ، هموار کنیم؟