سیما ی" سی ما " !

چه قدر این شبکه استانی سیمای خوزستان مظلوم و در عین حال فداکار ، تلاشگر ، جایزه ببر و جایزه بگیر است !

چه قدر این شبکه ، برنامه ریزان ماهر و کارکشته ای دارد که تنها به فکر تهیه ی برنامه های مختلف ، تفریح و سرگرمی و اطلاع رسانی هستند تا به فکر کسب درآمد !!

چه قدر دست اندرکاران تلاشگر این شبکه ، در مناسبت های مختلف ، آن هم با عشق و علاقه ، به سراغ دستگاه های دولتی و تعاونی و حتا خصوصی می روند و از آن ها تقاضا می کنند تا با حضور همه جانبه ی خود در سیمای استانی ، فعالیت های شان را برای آگاهی عموم مردم از طریق این اتاق شیشه ای اعلام کنند ، آن هم بدون گرفتن حتا یک ریال از دستگاه های دولتی ، تعاونی و خصوصی (!)

در حالی که باید (!) از دستگاه های دولتی و تعاونی بابت 50 دقیقه پخش گفت و گو در ساعات شب ، آن هم به مناسبت بزرگداشت هفته ی دولت ، بیش از 100 میلیون ریال بگیرند که البته این کار را نمی کنند و حتا حاضرند یک مقداری هم پول به مصاحبه شوندگان - که همان مدیران و رییسان هستند - بپردازند!!

چه قدر این عزیزان شبکه استانی ، از بابت 30 – 40 جایزه ای – که در جشنواره تولیدات صدا و سیمای استان ها – کسب کردند و همراه خود آورده اند ، بی خیال اند و این موضوع را در بوق و کرنا نمی کنند !!

در حالی که تا سال هال سال یا لااقل ، تا برگزاری جشنواره ی بعدی ، تبلیغ کنند و در و دیوار های شهرها و روستاها را پلاکارد ، بنر ، پوستر و تراکت بچسبانند و خبر بردن جایزه را برای دستگاه های دولتی و خصوصی ارسال کنند تا آن ها از طریق  جراید یا خود صدا و سیما ، با ارسال متن های فدایت شوم  ، مراتب تقدیر و تشکر خویش را از دست اندرکاران سیمایی اعلام کنند !

از سوی دیگر ، می توان ورودی ساختمان صدا و سیما را مزین به پلاکارد کنند تا هرکس بخواهد وارد این ساختمان شود مجبور بشود آن را بخواند ! در غیر این صورت ، کارکنان و ارباب رجوع  باید با چشم بسته وارد ساختمان شوند که ممکن است روی راه پله به زمین بخورند و بلایی سرشان بیاید ! پس ، به تر است که بالای در ورودی شیشه ای ، پلاکاردی زده شود تا وارد شدگان روزی چند بار پلاکارد را بخوانند و از خواندن آن حال کنند !!

باور کنید اگر به جای مسوولان صدا و سیمایی ما ، مسوولان صدا و سیمای استان های دیگر بودند ، تا حال آن قدر تبلیغ می کردند که نه تنها جایی برای پخش برنامه نداشتند که از باد جایزه های گرفته شده ، تا مدت ها و حتا تا سال بعد ، هم متورم می شدند و هم در پوست خود نمی گنجیدند و هم به جای انجام هزینه برای تهیه ی برنامه ، با دعوت از مسوولان استان و گرفتن پول از آن ها برای خود درآمدی کسب می کردند ! چرا که 20 درصد این پول های گرفته شده از بابت مصاحبه و گزارش و باصطلاح تهیه ی برنامه ، جزو درآمد خودشان محسوب می شود ! این را می گویند برنامه ریزی برنامه آگهی سیمایی !!

اما ، نمی دانم چرا مسوولان شبکه استانی ما ، توی این وادی ها نیستند و بابت هر برنامه ای که تهیه ، تولید و پخش می کنند -  به ویژه برای دستگاه های دولتی -  پول مولی نمی گیرند (!)

حتا گفته می شود : برای پخش فعالیت های دستگاه هایی مانند کمیته امداد و بهزیستی ، نه تنها پولی دریافت نکرده و نمی کنند که به آن ها هم کمک مالی می کنند !!

چه قدر این دلسوزان سیمایی مهربان و صمیمی هستند و جاذبه دارند .

یکی بیاید اسپند روی ذغال یا چوب تر دود کند !! که بوی خوش آن به مشامشان برسد و دود آن هم به چشمان مخالفان و منتقدان شبکه استانی سما برود !

راستی ! چرا معلوم نمی کنند که این عزیزان ، بخصوص تلاشگران و اندیشمندان عرصه ی تولید و پخش سیما  را ، کجا ، کی و چه گونه کشف کرده اند که دیگر استان ها از داشتن این نابغه ها بی نصیب شده اند !

شاید " کشفی " در این کار مهم بوده که ما خبر نداریم . اما به هر روی ، درست نیست که سیمای ما از جیب شان هزینه کنند و بپردازند به تهیه ، تولید و پخش برنامه (!) اما دیگر استان ها از بابت تهیه ، تولید و پخش برنامه پول پارو کنند !!

من در تعجبم که چرا در جشنواره ی تولیدات صدا و سیمای استان ها ، به سیمای ما – که عملکردش مانند آینه و کف دست صاف بوده و هست و هیچ وقت هم زنگار منگاری نمی گیرد و همه ی دستگاه های دولتی و حتا خصوصی هم از آن ها راضیند که  همه ی امور را خودشان به تنهایی و به رایگان انجام می دهند – جایزه ای هم در زمینه ی برتری به ویژه در مورد گم کردن رسالت ، ببخشید ، انجام امور فرهنگی ، هنری ، ادبی ، اطلاع رسانی و آگاهی بخشی ، آن هم به صورت رایگان ، نمی دهند ؟!

جایزه ای که نشان از یافتن  رسالت  و انجام درست و اصولی (!) آن است .