ادبیات باصطلاح پیشرو ، کاربرد و مخاطب ندارد

از نگاه حبیب‌الله بهرامی: ادبیاتی که امروزه به اشتباه نام پیشرو را یدک می‌کشد از فشنگ سنت خالی است و در حقیقت پسرو است.

این شاعر و روزنامه‌نگار در گفت‌وگو با خبرگزاری (ایسنا) در خوزستان عنوان کرد: برخی از نویسندگان و شاعران معاصر که مدعی پیشرو بودن در ادبیات هستند تاکنون چه گلی بر سر ادبیات ما زده‌اند که خود را پیشرو می‌نامند!؟

بهرامی تصریح کرد: ادبیاتی به نام پیشرو نداریم که بخواهم نقاط مشترک و متفاوت آن را با ادبیات سنتی ذکر کنم . ادبیات ما هم‌اکنون سنتی است و با ماشینی و کوچک شدن جهان، که آن را به دهکده یا کلبه جهانی تشبیه کرده‌اند، نمی‌توانیم ادعای پیشرو بودن در ادبیات داشته باشیم.

وی بیان کرد: آیا همین به اصطلاح پیشروان ادبیات به وادی سنت وارد شده و از این دریای عشق و عرفان توشه‌ای برگرفته‌اند؟! مگر نه این که باید برای ورود به خانه ادبیات مدرن و پیشرو و امروزی، که فقط نام آن‌ها را بیان می‌کنیم اما بهره‌ا‌ی از این نوع ادبیات نبرده‌ایم، کلید ادبیات سنت و کلاسیک را در کوله بار خود داشته باشیم تا راحت‌تر و بهتر بتوانیم به دنیای جدیدی که ساخته و پرداخته ذهن‌مان است، وارد شویم ؟

او خاطرنشان کرد: جام ادبیات کدام یک از ما نویسندگان و شاعران معاصر از قدمت و زمان و سنت لبریز است؟ کدام یک از ما مدعیان ادبیات پیشرو بر متون کلاسیک احاطه کامل داریم و از این متون در جهت جذب مخاطبان ادبیات، آن هم در دنیای فعلی، استفاده‌های لازم را برده‌ایم؟

این روزنامه‌نگار ادامه داد: آیا بازی با کلمات و بافتن آسمان به ریسمان در شعر و یا ورود به فضاهایی سیاه و سفید و گم شدن شخصیت‌های داستان در وادیی که باعث گم شدن هویت خود می‌شود و از سویی خود نیز به آن اعتقاد نداریم و فقط می‌خواهیم نشان دهیم که ما هم می‌توانیم جریان‌ساز باشیم بی‌آن‌که بدانیم چه می‌خواهیم بگوییم و اصولا برای چه دست به قلم برده‌ایم، می‌تواند نام پیشرو به خود بگیرد؟

این شاعر بیان کرد: باور کنید حتی به زور تعریف و تمجیدهای به اصطلاح منتقدان سفارش شده و دوستان ناآگاه هم، که بیش‌تر آدم را بر زمین می‌زنند تا دست‌اش را بگیرند و از زمین بلند کنند، نمی‌توانیم ادبیات پیشرو بیافرینیم که سنت را نفهمیده‌ایم و از آن چیزی نمی‌دانیم و حتی از کنار آن هم عبور نکرده‌ایم چه رسد به این که قدری در آن مطالعه و جست‌وجو و کنکاش کرده باشیم .

بهرامی با بیان این که باید بپذیریم که ادبیات سنتی صادق و روراست، تاکید کرد: دروغ و ریا به ادبیات سنتی راهی ندارد. هر کسی که پشتوانه‌ای غنی از صداقت و اخلاق و اندکی استعداد و ذوق داشته باشد، می‌تواند در این وادی تنفس کند و دلتنگی‌های دل‌نشین خود را در هوایی پاک زمزمه کند اما ادبیاتی که امروزه به اشتباه نام پیشرو را یدک می‌کشد از فشنگ سنت خالی است و در حقیقت پسرو است و به اندازه تلگراف نیز، که مدت‌ها ست از دور ارتباطات خارج شده، کاربرد و مخاطب ندارد.

این شاعر گفت: آیا شاعر یا نویسنده مجاز است که پایش را از گلیم خصوصی‌اش درازتر و وارد جامعه کند و آن گاه زشت‌ترین و رکیک‌ترین واژه ها را بر زبان آورد و به وادی شعر پرتاب کند و خود را هم پیشرو بداند؟

او معتقد است: یک شاعر و نویسنده صادق، متعهد و مجرب خودبه‌خود از قشرهای پیشرویی است که می‌خواهد و می‌تواند در وادی ادبیات به سر منزل مقصود نزدیک برسد. این قشر باید به دغدغه‌های جامعه امروز بپردازند. حتی دغدغه‌هایی که بارها گفته شده اما کسی توجه نکرده آن هم نه کلیشه‌ای و تکراری بل به گونه‌ای که برای خواننده و حتی شنونده تازه و بدیع باشد و آن‌ها را تکان دهد به طوری که در دل و استخوان خواننده انقلاب رخ دهد .